Καλέστε μας: ++30 213 0067602

Παχύ έντερο – Ορθό

Χειρουργική του παχέoς εντέρου

Το παχύ έντερο είναι το προτελευταίο μέρος του πεπτικού σωλήνα, με το τελευταίο να είναι ο πρωκτός .

Αποτελείται από τρία ανισομήκη τμήματα, το τυφλό έντερο με τη σκωληκοειδή απόφυση, το κόλον (ανιόν, εγκάρσιο, κατιόν και σιγμοειδές) και το ορθό. Το μήκος του οργάνου είναι ενάμιση μέτρο και έχει πάχος 5 με 8 εκατοστά. Αποτελεί το ένα πέμπτο του συνολικού μήκους του πεπτικού σωλήνα. Η εξωτερική επιφάνεια του παχέος εντέρου χαρακτηρίζεται από τις κολικές ταινίες και τις επιπλοϊκές αποφύσεις. Οι κύριες λειτουργίες του είναι η απορρόφηση νερού και ηλεκτρολυτών, η δημιουργία, η αποθήκευση και η αποβολή των κοπράνων. Το παχύ έντερο δεν είναι απολύτως απαραίτητο για την ζωή. Η αφαίρεση ενός τμήματος του, μικρού ή μεγάλου, είναι απόλυτα συμβατή με την ζωή, ενώ ακόμα και σε περιπτώσεις ολικής εξαίρεσής του, ο ανθρώπινος οργανισμός προσαρμόζεται με τις κατάλληλες διαιτητικές παρεμβάσεις.

Οι παθήσεις του οργάνου που χρήζουν χειρουργικής εκτίμησης και αντιμετώπισης είναι οι εξής:

  1. Πρωτοπαθής Κακοήθεια (Καρκίνος)
  2. Ευμεγέθης πολύποδας που δεν μπορεί να αφαιρεθεί με ενδοσκοπική παρέμβαση
  3. Επιπλακείσα Εκκολπωματική Νόσος
  4. Προκαρκινοματώδεις καταστάσεις όπως η οικογενής πολυποδίαση
  5. Πρόπτωση ορθού
  6. Ελκώδης Κολίτιδα
  7. Απόφραξη τμήματος του παχέως εντέρου από νόσο Crohn
  8. Ισχαιμική κολίτιδα με συνοδό γάγγραινα
  9. Διάτρηση παχέως εντέρου

Καρκίνος Παχέος Εντέρου

Ο καρκίνος  του παχέος εντέρου διακρίνεται σε αυτόν του κόλου και στον καρκίνο του ορθού. Μαζί, συχνά αναφέρονται ως ορθοκολικός καρκίνος.

Οι περισσότερες περιπτώσεις πρωτοπαθούς κακοήθειας ξεκινούν από μια καλοήθη αλλοίωση που ονομάζεται αδενοματώδης πολύποδας. Με την πάροδο των ετών, κάποιες εξ αυτών των αλλοιώσεων εξαλλάσονται σε δυσπλαστικές και τελικά κακοήθεις βλάβες.

Οι πολύποδες συνήθως είναι μικροί και δεν προκαλούν ηχηρή συμπτωματολογία. Για το λόγο αυτό, οι γιατροί συστήνουν τις διάφορες προληπτικές εξεταστικές μεθόδους για την πρώιμη αναγνώριση των πολυπόδων προτού υποστούν καρκινοματώδη εξαλλαγή.

Τα συμπτώματα και τα κλινικά σημεία του καρκίνου του παχέος εντέρου μπορεί να είναι:

  • Η αλλαγή στις εντερικές συνήθειες, όπως εμφάνιση διαρροϊκών κενώσεων ή δυσκοιλιότητας ή εναλλαγές αυτών είτε η αλλαγή της σύστασης των κοπράνων
  • Αιμορραγία από το ορθό ή ύπαρξη αίματος αναμεμειγμένου με τα κόπρανα
  • Επίμονο βύθιο κοιλιακό άλγος, εντερικοί κωλικοί ή κοιλιακή διάταση
  • Αίσθημα ατελούς κένωσης
  • Αδυναμία και κόπωση (λόγω λανθάνουσας αναιμίας)
  • Ανεξήγητη απώλεια βάρους
  • Εντερική απόφραξη

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός ασθενών που πάσχουν από καρκίνο παχέος εντέρου δεν έχουν συμπτώματα στα αρχικά στάδια της νόσου. Όταν εμφανιστεί συμπτωματολογία, αυτή ποικίλει και εξαρτάται από το μέγεθος και την εντόπιση του όγκου.

Πότε πρέπει να αποτανθείτε στο γιατρό

Εφόσον παρατηρήσετε κάποια εκ των προαναφερθέντων συμπτωμάτων απευθυνθείτε σε κάποιο ειδικευμένο παθολόγο ή γαστρεντερολόγο.

Ενημερωθείτε από το γιατρό σας για το πότε πρέπει να ξεκινήσετε και τις εξετάσεις χρειάζονται για την πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου. Οι κατευθυντήριες ογκολογικές οδηγίες συνιστούν την έναρξη της πρόληψης στην ηλικία των 50 ετών. Ο θεράποντας ιατρός σας, μπορεί να σας προτείνει συχνότερο ή πιο πρώιμο έλεγχο εφόσον έχετε παράγοντες κινδύνου και ειδικά οικογενειακό ιστορικό της νόσου.

Αίτια

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι ξεκάθαρο τι προκαλεί την πάθηση. Οι ιατροί γνωρίζουμε ότι ο καρκίνος του παχέος εντέρου αναπτύσσεται όταν υγιή κύτταρα του οργάνου υφίστανται εξαλλαγή. Τα υγιή κύτταρα μεγαλώνουν και διαιρούνται με ένα συγκεκριμένο τρόπο έτσι ώστε ο οργανισμός να λειτουργεί φυσιολογικά. Όταν όμως ένα κύτταρο υποστεί βλάβη και μετατραπεί σε καρκινικό, συνεχίζει να διαιρείται ακόμα και αν καινούργια κύτταρα δεν χρειάζονται. Αυτά τα κακοήθη κύτταρα έχουν την ικανότητα να διηθούν και να καταστρέφουν τους γύρω φυσιολογικούς ιστούς, και μπορούν να διασπαρούν μέσω διαφόρων οδών (αγγεία, λεμφαγγεία, κατά συνέχεια ιστού κ.α) σε άλλα σημεία του σώματος.

Προκαρκινικές βλάβες του παχέως εντέρου

Η κακοήθεια του κόλου στις περισσότερες περιπτώσεις ξεκινάει ως συνάθροιση προκαρκινοματωδών κυττάρων (πολύποδας) στο βλεννογόνο του οργάνου (ο βλεννογόνος είναι η εσωτερική επένδυση του αυλού). Οι πολύποδες μπορεί να είναι επίπεδοι, να έχουν μίσχο ή ανθοκραμβοειδή εμφάνιση (δίκην μανιταριού). Η εκτομή των πολυπόδων προτού εξαλλαγούν προλαμβάνει την εμφάνιση του καρκίνου.

Κληρονομούμενες γονιδιακές μεταλλάξεις που αυξάνουν τον κίνδυνο της νόσου

Οι κληρονομικές γονιδιακές μεταλλάξεις που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της πάθησης περνούν στα μέλη των οικογενειών, αλλά αυτά τα γονίδια σχετίζονται με ένα μικρό ποσοστό των περιστατικών με ορθοκολικό καρκίνο. Οι κληρονομούμενες γονιδιακές μεταλλάξεις δεν κάνουν τη νόσο αναπόφευκτη, απλά αυξάνουν σημαντικότατα τον ατομικό κίνδυνο.

Οι πιο συχνοί τύποι των κληρονομούμενων συνδρόμων που σχετίζονται με τον καρκίνο του παχέος εντέρου είναι:

  • Οικογενής Αδενοματώδης Πολυποδίαση
    Η FAP είναι μια σπάνια διαταραχή που προκαλεί την ανάπτυξη εκατοντάδων πολυπόδων στο βλεννογόνο του κόλου και του ορθού. Οι ασθενείς εφόσον δεν αντιμετωπιστούν με ολική κολεκτομή ή πρωκτοκολεκτομή σύμφωνα με τις ισχύουσες κατευθυντήριες οδηγίες θα εμφανίσουν ορθοκολικό καρκίνο σε ποσοστό 100% πριν τα 50 έτη.
  • Κληρονομούμενος μη πολυποδιακός ορθοκολικός καρκίνος (HNPCC).
    Το HNPCC, ή αλλιώς σύνδρομο Lynch αυξάνει σημαντικότατα τον κίνδυνο για εμφάνιση κακοήθειας στο παχύ έντερο αλλά και σε άλλα όργανα. Οι ασθενείς με ΗNPCC συνήθως νοσούν πριν την ηλικία των 50.

Η Οικογενής Αδενοματώσης Πολυποδίαση, το σύνδρομο Lynch και άλλα σπανιότερα κληρονομούμενα σύνδρομα που οδηγούν στην εμφάνιση κακοήθειας του παχέος, μπορούν πλέον να ανιχνευθούν μέσω γενετικού ελέγχου. Αν ανησυχείτε για το οικογενειακό σας ιστορικό της νόσου, μιλήστε στον ιατρό σας και λάβετε απαντήσεις για τον ενδεχόμενο κίνδυνο και τη διαχείρισή του.

Παράγοντες Κινδύνου

Οι παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης της νόσου είναι οι:

  • Ηλικία
    Η μεγάλη πλειοψηφία των ασθενών που διαγιγνώσκονται με καρκίνο του παχέος είναι άνω των 50. Η νόσος μπορεί να εμφανιστεί και σε μικρότερες ηλικίες αλλά με πολύ μικρότερη συχνότητα.
  • Αφρο-Αμερικάνικη φυλή
    Οι Αφρο-Αμερικάνοι εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο από τους ανθρώπους άλλων φυλών.
  • Ατομικό ιστορικό ορθοκολικού καρκίνου ή  ύπαρξης πολυπόδων
    Οι ασθενείς που έχουν νοσήσει ή έχουν αδενοματώδεις πολύποδες, εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο.
  • Φλεγμονώδεις εντεροπάθειες
    Οι χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις του παχέος εντέρου όπως η ελκώδης κολίτιδα και η νόσος του Crohn αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου.
  • Κληρονομικά σύνδρομα που αυξάνουν τον κίνδυνο
    Τα γενετικά σύνδρομα κληρονομούνται από γενιά σε γενιά και αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης ορθοκολικού καρκίνου. Σε αυτά περιλαμβάνονται η Οικογενής Αδενοματώδης Πολυποδίαση, το σύνδρομο Lynch,το σύνδρομο Gardner, το σύνδρομο Peutz – Jeghers κ.α.
  • Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου παχέος εντέρου και πολυπόδων
    Ο ισόβιος κίνδυνος εμφάνισης ορθοκολικού καρκίνου στο μέσο πληθυσμό είναι 6%. Όσοι έχουν συγγενείς πρώτου βαθμού που εμφάνισαν την πάθηση έχουν 2-4 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο από το μέσο όρο. Εφόσον παραπάνω από ένα μέλος μιας οικογένειας πάσχει, ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος. Σε μερικές περιπτώσεις, αυτή η σύνδεση μπορεί να μην είναι κληρονομική ή γενετική. Κάποιες φορές, η εμφάνιση της κακοήθειας στα μέλη μιας οικογένειας μπορεί να είναι αποτέλεσμα έκθεσης σε περιβαλλοντικά καρκινογόνα ή συγκεκριμένων διαιτητικών συνηθειών ή συνθηκών διαβίωσης.
  • Δίαιτα χαμηλού υπολείμματος, πλούσια σε λιπαρά
    Ο ορθοκολικός καρκίνος μπορεί να σχετίζεται με διαιτητικές συνήθειες χωρίς αυξημένο υπόλειμμα (λαχανικά και φρούτα) και πλούσιες σε λίπη και θερμίδες. Οι έρευνες σε αυτόν τον τομέα παρουσιάζουν αποκλίσεις. Κάποιες μελέτες επίσης συνδέουν τον αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου με την κατανάλωση αυξημένων ποσοτήτων κόκκινου κρέατος.
  • Καθιστική ζωή
    Οι άνθρωποι που είναι ανενεργοί, έχουν ενδεχομένως αυξημένο κίνδυνο. Η κανονική σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο.
  • Σακχαρώδης Διαβήτης
    Οι ασθενείς με διαβήτη και αυξημένη ανοχή στην ινσουλίνη μπορεί να παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της παθήσεως.
  • Παχυσαρκία
    Οι παχύσαρκοι εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου και θανάτου από αυτήν σε σχέση με όσους βρίσκονται εντός φυσιολογικών ορίων του σωματικού τους βάρους.
  • Κάπνισμα
    Όσοι καπνίζουν μπορεί να έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο.
  • Κατάχρηση αλκοόλ
    Οι βαρείς πότες μπορεί να εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο νόσησης  χωρίς να υπάρχουν μελέτες που να τεκμηριώνουν σαφώς αυτή την ενδεχόμενη σχέση.
  • Θεραπευτική ακτινοθεραπεία για παθήσεις άλλων οργάνων
    Η ακτινοθεραπεία για κακοήθεις παθήσεις άλλων ενδοκοιλιακών οργάνων μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο.

Διάγνωση του καρκίνου του παχέος εντέρου

Aν λόγω της συμπτωματολογίας του ασθενούς υπάρχει η κλινική υποψία της νόσου ο γιατρός οφείλει να συστήσει μία σειρά εξετάσεων οι οποίες μπορεί να είναι οι εξής:

  • Πλήρης αιματολογικός έλεγχος
  • Βαριούχος υποκλυσμός (διενεργείται σπάνια πλέον)
  • Σιγμοειδοσκόπηση
  • Ενδοσκοπικό έλεγχο του κατωτέρου πεπτικού – ολική κολονοσκόπηση που είναι η εξέταση εκλογής, κατά την οποία ελέγχεται όλο το μήκος του παχέος εντέρου και εφόσον βρεθούν ύποπτες βλάβες λαμβάνονται βιοψίες ή εκτέμνονται πλήρως.
  • Στη σύγχρονη εποχή διάφορα κέντρα χρησιμοποιούν για τον έλεγχο του κατωτέρου πεπτικού την αξονική κολονογραφία (κολονοσκόπηση υπό αξονικό τομογράφο) που όμως έχει ορισμένα μειονεκτήματα όπως η αδυναμία ελέγχου των πολυπόδων μεγέθους μικρότερου των 5 χιλιοστών και η μη δυνατότητα λήψης βιοψιών.

Σταδιοποίηση της νόσου

Εφόσον τεθεί η διάγνωση του ορθοκολικού καρκίνου από την ιστολογική έκθεση και το διαγνωστικό έλεγχο, είναι απαραίτητη η σταδιοποίηση του κακοήθους όγκου, η διάγνωση δηλαδή του κλινικού σταδίου που καθορίζει και το θεραπευτικό σχεδιασμό, ο οποίος γίνεται από το ογκολογικό συμβούλιο στο οποίο μετέχουν ο ογκολόγος, ο γαστρεντερολόγος, ο ακτινολόγος, ο παθολογοανατόμος, ο ακτινοθεραπευτής και η εξειδικευμένη χειρουργική ομάδα.

Η σταδιοποίηση γίνεται με συγκεκριμένες διαγνωστικές μεθόδους οι οποίες είναι οι:

  1. Aξονική τομογραφία άνω και κάτω κοιλίας εφόσον δεν έχει ήδη διενεργηθεί διαγνωστικά
  2. Αξονική τομογραφία θώρακος
  3. Ειδικά για τον καρκίνο του ορθού είναι απαραίτητη η μαγνητική τομογραφία πυέλου και ενδεχομένως το διορθικό υπερηχογράφημα
  4. Καρκινικοί δείκτες

Τα στάδια του καρκίνου του παχέος εντέρου είναι 4:

  • Στάδιο Ι  Ο όγκος είναι εντοπισμένος στο τοίχωμα του κόλου ή του ορθού μέχρι το μυικό του χιτώνα.
  • Στάδιο II  Ο όγκος διατιτραίνει το εντερικό τοίχωμα αλλά δεν έχει διασπαρεί στους περιοχικούς λεμφαδένες.
  • Στάδιο III  Ο όγκος διηθεί τους περιοχικούς λεμφαδένες αλλά δεν υπάρχουν απομακρυσμένες μεταστάσεις.
  • Στάδιο IV . Ο καρκίνος σας έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα όργανα ή στο περιτόναιο.

Θεραπεία

Ο θεραπευτικός σχεδιασμός για την αντιμετώπιση της παθήσεως εξαρτάται από την εντόπιση του όγκου, το κλινικό στάδιο και την οργανική κατάσταση του πάσχοντος.

Εάν ο διαπιστωθεί καρκινική εξαλλαγή ενός πολύποδα σε αρχικό στάδιο,  η βλάβη μπορεί να εξαιρεθεί πλήρως ενδοσκοπικά και υπό κάποιες συνθήκες να μην είναι αναγκαία η περαιτέρω συμπληρωματική επέμβαση.

Οι πολύποδες που δεν μπορούν να αφαιρεθούν πλήρως κατά τη διάρκεια της κολονοσκόπησης, είναι απαραίτητο να αφαιρεθούν χειρουργικά, με ανοικτη ή λαπαροσκοπική μέθοδο.

Οι τρεις βασικές θεραπευτικές επιλογές είναι οι :

  1. Ριζική χειρουργική εξαίρεση
  2. Προεγχειρητική ή Επικουρική – Μετεγχειρητική χημειοθεραπεία
  3. Προεγχειρητική ή Επικουρική – Μετεγχειρητική Ακτινοθεραπεία

Η επέμβαση εκλογής για την αντιμετώπιση του ορθοκολικού καρκίνου είναι η τμηματική κολεκτομή με συνοδό λεμφαδενικό καθαρισμό, το είδος της οποίας εξαρτάται από την εντόπιση του όγκου (δεξιά κολεκτομή  για βλάβες  του τυφλού και του ανιόντος, εκτεταμένη δεξιά κολεκτομή για βλάβες της δεξιάς κολικής καμπής και του εγκαρσίου, αριστερή κολεκτομή για βλάβες του κατιόντος, σιγμοειδεκτομή για βλάβες του σιγμοειδούς, χαμηλή πρόσθια εκτομή για βλάβες του ορθού). Σε περιπτώσεις σύγχρονων βλαβών σε διαφορετικά τμήματα του οργάνου, μπορεί να απαιτηθεί η διενέργεια υφολικής κολεκτομής. Σε περιπτώσεις όγκων του ορθού που διηθούν το σφιγκτηριακό μηχανισμό του πρωκτού ή βρίσκονται σε τόσο χαμηλή θέση στο ορθό ώστε δεν μπορούμε να επιτύχουμε περιφερικό υγιές όριο άνω των 1-2 εκατοστών είναι απαραίτητη η κοιλιοπερινεϊκή εκτομή του ορθοσιγμοειδούς με μόνιμη τελική κολοστομία (παρά φύση έδρα).

Η χημειοθεραπεία χρησιμοποιείται για την καταστροφή των υπολλειματικών καρκινικών κυττάρων μετά την κολεκτομή για την μείωση της πιθανότητας τοπικής υποτροπής ή απομακρυσμένης μετάστασης σε περιπτώσεις που η ιστολογική έκθεση το επιβάλλει (κακή διαφοροποίηση όγκου, θετικοί λεμφαδένες, λεμφαγγειακή – περινευριδιακή – αγγειακή διήθηση κ.α), ενώ διενεργείται πλέον προεγχειρητικά σε σύγχρονες μεταστάσεις ήπατος  για τη συρρίκνωση των βλαβών.

Σε ασθενείς με καρκίνο του ορθού, εφόσον ο όγκος εντοπίζεται στα περιφερικά 2/3 του ορθού, διηθεί το μυικό χιτώνα, βρίσκεται πολύ κοντα στο σφιγκτηριακό μηχανισμό και από τον απεικονιστικό έλεγχο ανευρίσκεται  λεμφαδενοπάθεια στο λιπώδη ιστό  περιμετρικά του οργάνου, είναι επιβεβλημένη η προεγχειρητική χήμειο-ακτινοθεραπεία.

Η ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται σπάνια σε καρκίνο του κόλου αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπείας του καρκίνου του ορθού, ειδικά εάν ο καρκίνος διατιτραίνει το τοίχωμα του ορθού ή έχει διασπαρεί στους περιοχικούς λεμφαδένες . Η ακτινοθεραπεία , συνήθως σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία , μπορεί να χρησιμοποιηθεί μετεγχειρητικά για τη μείωση της πιθανότητας υποτροπής.

Στοχευμένη θεραπεία

Στη σύγχρονη εποχή υπάρχουν φάρμακα που δρουν στοχευμένα σε συγκεκριμένα γονιδιακά και βιολογικά μονοπάτια, και οι ερευνητές προσπαθούν να καθορίσουν ποιοι ασθενείς είναι πιο πιθανό να επωφεληθούν από αυτές τις θεραπείες και ποια νοσήματα χρήζουν τέτοιας αντιμετώπισης. Μέχρι τότε είμαστε υποχρεωμένοι να αξιολογούμε προσεκτικά το περιορισμένο προς στιγμήν όφελος αυτών των θεραπειών έναντι του κινδύνου παρενεργειών και του εξαιρετικά μεγάλου κόστους.

Αντιμετώπιση και υποστήριξη

Η διάγνωση του καρκίνου είναι συναισθηματικά κάτι πρωτόγνωρο για τον ασθενή. Με τον καιρό, κάθε άτομο μαθαίνει να ζει με το δικό του τρόπο. Μέχρι να βρείτε αυτό που λειτουργεί για σας, μπορείτε να δοκιμάσετε να :

• Να γνωρίζετε τι να περιμένετε. Μάθετε αρκετά για τον καρκίνο σας για να αισθανθείτε όσο το δυνατόν πιο άνετα  με τις αποφάσεις για τη θεραπεία.

• Ρωτήστε το γιατρό σας να σας εξηγήσει για τον τύπο και το στάδιο της νόσου σας, τις θεραπευτικές επιλογές και τις παρενέργειές τους. Όσο περισσότερα γνωρίζετε, τόσο πιο σίγουροι θα είστε όταν πρόκειται για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τη δική σας φροντίδα.

• Κρατήστε τους φίλους και την οικογένεια κοντά σας. Μην απομακρύνεστε από τους ανθρώπους σας. Η συναισθηματική στήριξη τους σας είναι απαραίτητη.

• Βρείτε ένα καλό ακροατή ο οποίος είναι πρόθυμος να σας ακούσει και να μιλήσετε για τις ελπίδες και τους φόβους σας

• Μην ξεχνάτε ότι η μεγίστη πλειοψηφία των κακοήθων παθήσεων με το σωστό και μεθοδικό σχεδιασμό θεραπεύεται.

Πρόληψη

Οι άνθρωποι με μέσο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου πρέπει να αρχίσουν τον προληπτικό έλεγχο στην ηλικία των 50 . Τα άτομα με αυξημένο κίνδυνο , όπως τα άτομα με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου ή τους παραπάνω προαναφερθέντες προδιαθεσικούς παράγοντες , θα πρέπει να ξεκινούν τον έλεγχο νωρίτερα.

Υπάρχουν αρκετές επιλογές ελέγχου – η κάθε μία με τα δικά της πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά. Συζητείστε σχετικά με τις επιλογές της πρόληψης  με το γιατρό σας, και μαζί μπορείτε να αποφασίσετε ποιες εξετάσεις είναι κατάλληλες για εσάς.

Κάντε αλλαγές στον τρόπο ζωής για να μειώσετε τον κίνδυνο

Μπορείτε να λάβετε ορισμένα μέτρα για να μειώσετε τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου, κάνοντας αλλαγές στις καθημερινές συνήθειές σας.

• Τρώτε ποικιλία από φρούτα, λαχανικά και δημητριακά ολικής αλέσεως. Τα φρούτα, τα λαχανικά και τα δημητριακά ολικής αλέσεως περιέχουν βιταμίνες, ανόργανα άλατα, φυτικές ίνες και αντιοξειδωτικά, τα οποία μπορεί να παίζουν ένα ρόλο στην πρόληψη του καρκίνου. Επιλέξτε μια ποικιλία από φρούτα και λαχανικά, ώστε να μπορείτε να πάρετε μια σειρά από βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά.

• Πίνετε αλκοόλ με μέτρο, αν όχι καθόλου. Αν επιλέξετε να πίνετε αλκοόλ, περιορίστε την ποσότητα του αλκοόλ που πίνετε σε όχι περισσότερο από ένα ποτό την ημέρα για τις γυναίκες και δύο για τους άνδρες.

• Σταματήστε το κάπνισμα. Συζητήστε με το γιατρό σας σχετικά με τους τρόπους για να σταματήσουν το κάπνισμα που μπορούν να λειτουργήσουν για σας.

• Προσπαθήστε να καθιερώσετε στο πρόγραμμά σας τουλάχιστον 30 λεπτά άσκησης τις περισσότερες ημέρες.

• Διατηρήστε ένα υγιές βάρος.

Πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου για τα άτομα με υψηλό κίνδυνο

Ορισμένες θεραπείες, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων και της  χειρουργικής επέμβασης, έχουν βρεθεί να μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης των προκαρκινικών πολυπόδων ή του καρκίνου του παχέος εντέρου. Ωστόσο, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να προτείνουμε αυτά τα φάρμακα για τους ανθρώπους που έχουν μέσο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου. Εάν υπάρχει αυξημένος κίνδυνος πρέπει να συζητηθούν τα οφέλη και τα μειονεκτήματα των προληπτικών θεραπειών με το γιατρό σας:

Ασπιρίνη
Ορισμένα στοιχεία καταδεικνύουν μειωμένο κίνδυνο ανάπτυξης πολυπόδων και καρκίνου του παχέος εντέρου σε τακτική χρήση ασπιρίνης. Ωστόσο, οι μελέτες που υπάρχουν για τη λήψη χαμηλών δόσεων ή τη βραχυπρόθεσμη χρήση της ασπιρίνης δεν έχουν επιβεβαιώσει τα παραπάνω συμπεράσματα. Είναι πιθανό ότι μπορεί να μειωθεί ο κίνδυνος καρκίνου του παχέος εντέρου με τη λήψη μεγάλων δόσεων ασπιρίνης για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό παρενεργειών όπως έλκη και αιμορραγία πεπτικού.

Αναστολείς της κυκλοοξυγενάσης
Κάποια στοιχεία συνδέουν τη λήψη αυτών των ουσιών με μείωση του κινδύνου των προκαρκινικών πολυπόδων, σε άτομα που έχουν διαγνωστεί με πολύποδες στο παρελθόν. Ενέχουν όμως τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιακών προβλημάτων με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν επαρκή σαφή στοιχεία για τη χρήση τους και κάποια εξ αυτών των σκευασμάτων να έχουν αποσυρθεί.

Χειρουργική επέμβαση για την πρόληψη του καρκίνου
Σε περιπτώσεις σπανίων κληρονομικών συνδρόμων όπως π.χ  η οικογενής πολυποδίαση  είτε χρόνιων φλεγμονοδών εντερικών παθήσεων όπως π.χ  η ελκώδης κολίτιδα, ο γιατρός σας μπορεί να συστήσει την αφαίρεση ολόκληρου του παχέος εντέρου για την πρόληψη της ανάπτυξης κακοήθειας μεταγενέστερα .

Οδηγίες προληπτικού ελέγχου της American Cancer Society

Τα φυσιολογικά άτομα μέσου κινδύνου για ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου θα πρέπει να αρχίζουν τον προληπτικό έλεγχο από την ηλικία των 50 ετών χρησιμοποιώντας μία από τις ακόλουθες επιλογές:

  1. Δοκιμασία ανίχνευσης αιμοσφαιρίνης κοπράνων κάθε χρόνο
  2. sDNA, (δεν έχει καθοριστεί κάθε πότε πρέπει να γίνεται)
  3. Σιγμοειδοσκόπηση κάθε 5 χρόνια
  4. Κολονοσκόπηση κάθε 10 χρόνια
  5. Βαριούχος υποκλυσμός διπλής αντιθέσεως κάθε 5 χρόνια
  6. Εικονική κολονοσκόπηση (CT colonography) κάθε 5 χρόνια

Η American Cancer Society συνιστά περισσότερο εντατικό πρόγραμμα παρακολούθησης σε άτομα που διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου. Οι κατηγορίες αυτές είναι:

  1. Άτομα με ιστορικό πολυπόδων παχέος εντέρου
  2.  Άτομα με ιστορικό χειρουργηθέντος καρκίνου του παχέος εντέρου
  3. Άτομα με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου ή άτομα με πολύποδες παχέος εντέρου που διαγνώσθηκαν σε συγγενή πρώτου βαθμού πριν από την ηλικία των 60 ετών
  4. Άτομα με ελκώδη κολίτιδα ή νόσος του Crohn  μεγάλης διάρκειας και εκτεταμένης βαρύτητας
  5. Άτομα με κληρονομικά σύνδρομα καρκίνου του παχέος εντέρου (hereditary nonpolyposis colon cancer) (HNPCC) ή σύνδρομο οικογενούς πολυποδιάσεως (familial adenomatous polyposis) (FAP)

 

Σε άτομα ηλικίας άνω των 76 ετών δεν συνιστάται έλεγχος. Αυτό στηρίζεται στο γεγονός ότι το όφελος πιθανώς δεν υπερβαίνει τους κινδύνους από την κολονοσκόπηση στη μεγάλη ηλικία.

Αντίθετα ένα άτομο το οποίο δεν είχε ελεγχθεί μέχρι την ηλικία των 75 ετών μπορεί να ωφεληθεί από την κολονοσκόπηση.

Πρόσφατες Δημοσιεύσεις

Αρχείο

Διεύθυνση

Καρνεάδου 45, Κολωνάκι, Αθήνα
Τηλ.: (++30) 213 0067602
Κιν.: (++30) 6946 790321

Που Χειρουργούμε